කාල මිත්‍රය

රකින බීජුවට කිරිල්ලක මෙන්

රකී මහදන නිදි වරා

උලා වත්සුණු සුවඳ තවරා 

සනසාවී කය සතපවා

ඇසින් දැකි රුව හදේ විලමැද  

ගසා දියබුන් රඟ සොබා

නිමක් නැති වී සිහින මල් ගෙන

ස්වප්න විජිතේ තනිවෙලා 

ඉදිති නිසලව කිසිත් නොම සේ 

සිතේ පැතුමන් පීදිලා

නිමක් නැති ඒ පැතුම් අතරින් 

රහසේ යයි නුඹ පියඹලා 

කාල මිත්‍රය අසන් මා සිත

දිරිය ගෙන දැන් නැගිටලා 

නුඹට හසු වු කිසිත් නැති වග 

දනිමි මම දැන් සැනසිලා

සුදු දෝණියේ

ලොවට හොරෙන් නිදි දෙව් හා සිනාසෙන 

සුදු දෝණියේ නුඹ  සතුටින් නිදාගෙන...

අලි ඇත්තු වැදගත්තු 

අතුරුමඟ  හිතවත්තු 

රොක්  වී තැන දඩු මුගුරු ගත්තු 

අනේ...

පොඩි වෙලා පුංචි පහේ  හිත් ඇත්තු 

පුරාණ ඉතිහාසයක සුන්දර නැවතුම්පළ, මඩුවන්වෙල වලව්ව

රත්නපුරය නැතිනම් මිණිපුරය යන නම ඇසු විගසම මතකයට නැගෙන්නේ මිණිකැටය. මඩුවන්වෙල වලව්වද එතරම් ම වැදගත්ය. ඓතිහාසිකව මඩුවන්වෙල වලව්ව ද මැණිකක් පමණටම වැදගත්ය. අතීතයේදී වලව්ව වටා ගෙතුණු රසවත් ජනප‍්‍රවාද රැසක්ම හමුවේ. පැරණි පොත්පත්හිද වලව්ව පිලිබදව තැබු සටහන් තිබේ. පුරාණ බව මෙන් ම එහි ඇති සුන්දරත්වයද නිසා සංචාරක ආකර්ශනය නොඅඩුව ලැබේ. වලව්ව සතු ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයද අමතක කළ නොහැකි ය. ලංකාවේ සබරගමු පළාතේ රත්නපුර දිස්ත‍්‍රික්කයේ කොළොන්න ප‍්‍රාදේශිය ලේකම් කොට්ඨාශයට අයත් ඇඹිලිපිටිය සුරියකන්ද මහා මාර්ගයෙහි දහහතරවන සැතපුම් කණුව ආසන්නයේ මඩුවන්වෙල වලව්ව පිහිටා ඇත.

වලව්ව එක්වරම ඉදිකරන ලද්දක් නොවේ. පරම්පරා ගණනාවක ම එකතුවකි. මුලින් ම මඩුවන්වෙල වලව්ව නිර්මාණය කර ඇත්තේ ‘බල්ලන් දැව හේන’ ප‍්‍රදේශයේය. ගොවියෙකු විසින් කුඹුරක් තැනීමට බිම පුළුස්සන විට අලූත උපන් බලූ පැටවුන් කිහිපදෙනෙකුද පිළිස්සි ඇත. ‘බල්ලන් දැවු හේන’ පසුව ‘බල්ලන් දැව හේන’ වී ඇත. මඩුවන්වෙල වලව්ව, මඩුවන්වෙල ප‍්‍රදේශයේ මුලින්ම ඉදිකර ඇත්තේ වරිච්චි බිත්තිවලිනි. වර්ෂ එක්දහස් හත්සියේදි (ක‍්‍රි.ව.1700) දී මඩුවන්වෙල විජයසුන්දර අභයකොන් ඒකනායක මුදලිතුමා  විසින් මෙය ඉදිකර තිබේ. දෙවනවරට වලව්වේ හිමිකරු වුයේ මඩුවන්වෙල මොහොට්ටාලය. ඒ වර්ෂ එක්දහස් හත්සිය විසිපහේ (ක‍්‍රි.ව.1725) දීය. මුල්වරට සිටි මඩුවන්වෙල විජයසුන්දර අභයකොන් ඒකනායක නමින් ම තෙවැන්නකුද සිට ඇත. ඔහු වර්ෂ එක්දහස් හත්සිය හැට එකේ (ක‍්‍රි.ව.1761) දී වලව්වේ හිමිකරු විය. වලව්වේ මහ බංගලාව හෙවත් අටපට්ටම් බංගලාව ඉදිකළේ මෙතුමාය. සිව්වන හිමිකරු වන්නේ මඩුවන්වෙල රටේ මහත්මයාය. අලූත් විහාරය,බංගලා දොරටුව,බටහිර කෙළවරේ පිහිටි දෙමහල් මන්දිරය සහ නැගෙනහිර දෙසින් ඉදිකර ඇති අධිකරණ ශාලාවද ඉදිකර ඇත්තේ රටේ මහත්මයාය. දෙමහල් මන්දිරයේ සියලූම නිර්මාණ බුරුත දැවයෙන් ඉදිකර ඇති බැවින් ‘බුරුත මාලිගාව’ ලෙස නම්කර ඇත. මෙහි දකුණු පස ආලින්දය පිරිත් මණ්ඩපයක් ලෙසින් සකසා ඇත. සිව්වන අදියරේ නව ඉදිකිරීම් පළමු,දෙවන, තෙවන අදියරවලට වඩා වෙනස්විය. මුල්ම කාලයේදී වරිච්චියෙන් කළ ඉදිකිරීම් ගලින් නිර්මාණයට පෙළඹිම එයට හේතුවයි. වහල සෙවිලි කර ඇත්තේ සිංහල උළු සහ පෙති උළුවලිනි. පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මගින් වලව්වේ දැනට ඉතිරිව ඇති කොටස් මෙසේ නම්කර ඇත.

·         නිදන කාමර

·         රදළ ඇත්තන්ගේ නිදන කාමරය

·         කැවිලි ගබඩා කාමරය

·         පුංචි කුමාරිහාමිගේ ගබඩාව

·         රටබීම ගබඩාව

·         රදළ ඇත්තන්ගේ කෑම පිළියෙල කරන කාමරය

·         බුලත් ගබඩාව

·          සීවලී විහාරය

·         බුදුගෙය

·         තිඹිරිගෙය

මෙම ස්ථානයන්ට අමතරව විශේෂ කාර්යවල නිරතවුවන්ට ආහාර පිසිමට වෙන වෙනම මුළුතැන් ගෙවල්

ඉදිකර තිබේ. අතීතයේ ආහාර පිසිමට අවශ්‍ය තුනපහ නිවසේම සකස් කරගෙන ඇත. වලව්වෙහි ඇඹරුම්

ගල් දහසක් පමණ තබාගෙන ඇත්තේ ඒ සදහාය. දිනපතා දානය පිසිමට වෙනම මුළුතැන් ගෙයක් මෙන්ම

වෙනම කාර්යමණ්ඩලයක්ද සිටි බවට සාධක ඇත. ඇත්ගොව්වන්ට සහ තවලම්කරුවන්ටද වෙන වෙනම

නිවාස තිබි ඇතැයි සැළකේ. වලව්වට ඇතුලූවීමට සහ පිටවීමට දොරටු විසිපහක් ම (25) තිබීමෙන්

මඩුවන්වෙල වලව්වේ විශාලත්වය කොතෙක්දැයි සිතාගත හැකි ය. වලව්ව මෙන් ම වලව් වත්තද විශාලය.

විවිධ පළතුරු සහ විවිධ ගස්වැල්වලින් පිරී වලව්වත්ත සුන්දරය.

මඩුවන්වෙල දිසාවේගේ  මරණින් පසු වලව්වේ අයිතිය සර් ෆැන්සිස් මොළමුරේට ලැබිණි. ඔහු ලංකාවේ

ප‍්‍රථම කතානායකවරයාය. සුප‍්‍රකට පනාමුරේ ඇත්රාජාද සර් ෆැන්සිස් මොළමුරේට ලැබුණේ එලෙසය.

මෙතුමාගෙන් පසු වලව්වේ අයිතිය ඔහුගේ දියණියට ලැබුණි. ඇය සීතා මොළමුරේ මැතිණියයි. වර්ෂ

එක්දහස් නවසිය හැටහතරේ (ක‍්‍රි.ව.1964) දී මඩුවන්වෙල වලව්ව රජයට පවරා ගන්නා ලදි. සුන්දර සහ

පෞරාණික වු මඩුවන්වෙල වලව්ව වර්ෂ එක්දහස් නවසිය හැත්තෑ දෙකේදී (ක‍්‍රි.ව.1972) දී පුරාවිද්‍යා

දෙපාර්තමේන්තුවට අයත්විය. ඒ මතුදිනක නැවත නැවතත් දැකීමට මඩුවන්වෙල වලව්ව සුරක්ෂිත කළ

යුතු ම නිසාවෙනි.

නේපාලයේ මී පැණි කඩන්නන්ගේ ජීවිතය

මී පැණි, නම ඇසු  පමණින්ම කෑමට ආසාව ඇතිකරන ආහාරයකි. බොහොම ගුණදායක ඖෂධයකි. මී පැණි සහ මිනිසා අතර සබදතාවය මානව ඉතිහාසයේ මුල සිටම පැවත එන්නකි. ආදී ගල්යුගයේ සිටම මිනිසා මී පැණි කෑමට පුරුදුව සිටි බවට සාධක හමුව තිබේ. මී කැඩීම ලංකාවේ පමණක් සිදුකරන්නක් නොවේ. ලෝකයේ විවිධ ජනයා තම ජීවිකාව නැතිනම් රැකියාව ලෙස මී කැඩීම සිදුකරනු ලැබේ. නේපාලයේ මී පැණි කඩන්නන් ඉන් සුවිශේෂීය. ඒ මී කැඩීමට ඔවුන් භාවිත කරන භයානක ක්‍රමවේදයක් නිසාවෙනි.

නේපාලයේ වෙසෙන හිමාලයානු මී මැස්සා ලොව විශාලම මී මැස්සා ලෙස කියැවේ. ඔවුන් සෙන්ටිමීටර් 03ක් පමණ විශාලය. මෙම මීවද වලට චීනය,කොරියාව,ජපානය  වැනි රට වලින් ඉහළ ඉල්ලූමක් ඇත.

ඔවුන් සෑම වසරකටම දෙවතාවක් මී කැඩීමට වනගත වේ. ඒ  සදහා යොදා  ගන්නේ තම මිතුමිත්තන්ගේ ක්‍රමවේදයන්ය. අතින් වියන ලද ලණු ඉනිමන්, දිගු උණබට වැනි මී කැඩීමට යොදා ගනී. අඩි සිය ගණනක් ඉහල සිට ලණු ඉනිමන් බැඳ ඊට පහළින් විශාල කුඩයක් එල්ලනු ලැබේ. ඉන්පසු දිගු උණබටයකින් මී කැඩීම සිදු කෙරේ. එය ජීවිතයත් මරණයත්  අතර සටනකි. එහෙත් ඔවුන් ඉතා කැමැත්තෙන් තම රැකියාව සිදු කරයි.

මී වද දඩයමට පැරණි ඉතිහාසයක් ඇත. ස්පාඤ්ඤයේ ගල් ගුහාවකින් මිට වසර 8000කට පෙර මී කඩන අයුරු දැක්වෙන චිත්‍ර කිහිපයක්ද හමුවී තිබිණ. මෙම චිත්‍ර ලෝකයේ විවිධ රටවල මී කැඩීම කළ බවට සාක්ෂියකි.නේපාලයේ මී පැණි කඩන්නන්ගේ ජීවිතයෙන් උගත හැකි පාඩම් රැසකි. ඒ උත්සාහයෙන් ඕනෑම අපහසු කාර්යක් කළ හැකි බවය.  

තාරුණ්‍යය කොයිබටද?

විටක සිනාබර වන ඔබ විටක හැ`ගුම්බරය. තවත් මොහොතක ආදරයෙන් මුසපත් වනු ඇත. වෙනස්වන ලෝකයේ ඔබ ද මම ද කොටස්කරුවන්ය. ඒ වෙනසට කිසිවිටෙක දෙස් දෙවොල් තැබිය නොහැකිය. එහෙත් ජීවිතයක ගමනාන්තය වෙනස්කිරිමට අපට හැකි ය. අපේ අතීතය වර්තමානය ගොඩනැ`ගු පරිදිම ගෙවෙන වත්මන නුදුරු අනාගතය තීරණය කිරිම එයට හේතුවයි. පුංචි සන්දියේ සිටම මහ ලොකු මිනිසෙකු වන සැටි පවසන්නට කුඩා ළමුන් කැමැතිය. ඔවුන් එදවස පැමිණෙන තෙක් නොඉවසිල්ලෙන් ඇ`ගිලි ගනිති. එහි පුදුමයක්ද නැත. පුංචි ළමුන්ට වගකිම්,යුතුකම් නොවැටහීම ඊට හේතු වේ. එහෙත් තුරුණු බව ලැබු පසුව තරුණයන් බියෙන් තැති ගනිති. ද`ගකාර,හැඩකාර,කටකාරකම් අතරට වගකිම්,යුතුකම් එකතු වී ඇත. තුරුණු වියේ එළිපත්තට පැමිණි විගසම දිනෙන් දින වයස්ගතවන වගද දැනෙනු ඇත. තමා වෙනුවෙන් මෙන් ම තම සමීපතමයන් වෙනුවෙන් සිදුකිරිමට දහසකුත් දෑ ඔවුන් සතුවේ. එහෙත් යා යුතු මාවත පැහැදිලි නැත. එලෙස පැහැදිලිව ඇත්නම් ඒ අල්ප දෙනෙකුට පමණි. 

සැබැවින්ම ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය ගෙවනුයේ කෙසේදැයි තීරණය වනුයේ මෙම කාලය ගෙවන අයුරු මතය. ලංකාවේ අධ්‍යාපන රටාව අනුව වයස 19දී උසස්පෙළ අවසන් කර සරසවියට යන්නේ නම් අවුරුදු 26දී පමණ සමාජයට පිවිසිය හැකි ය. සරසවියට ඇතුළත් නොවුයේ නම් යම් රැකියාවක හෝ වෘත්තිය පාඨමාලාවක නිරතවිය හැකි ය. තරුණියක නම් වයස 30 ලබන්නට ප‍්‍රථමයෙන් මනාලියක විය යුතුය. සමාජයෙන් පැවරුණ මෙවන් දහසකුත් සීමාකිරිම් සම`ගින් තරුණ තරුණියන් ඔවුන්ගේ අනාගතය සොයා යා යුතුය. සැබැවින්ම එය දැලි පිහියෙන් කිරි කෑම වැනි ක‍්‍රියාවකි. ඔවුන් රසවත් වුවත් බොහෝ අසීරු කාර්යයක තාරුණ්‍යය නිරත වේ. එහෙත් වඩාත් භායානක වනුයේ සමස්ථ රටක ඉරණම එහි ලියැවී ඇති බැවිනි. තාරුණ්‍යය කොයිබටදැයි සෙවිමට ප‍්‍රථම ඔවුනට යාමට මාවතක් තැනිය යුතු නොවේදැයි කිසිවෙකු කල්පනා නොකිරිම අභාග්‍යයකි. නුතන තරුණ පරපුර උදෙසා වැරදි දෘෂ්ථීකෝණයෙන් අවලාද න`ගනවුන් ඔවුනට නිවැරදි මාවත පෙන්වන්නේ නැත. අප රටට යම් තැනක වරදක් සිදුව ඇත. එහෙත් ඒ වරද වු තැන සෙවිමට මේ කාලය නොවේ. ඊට කාලය මිඩංගු කිරිම මුග්ධ කාර්යයකි. වඩා වැදගත් වනුයේ තිබෙන දෙය රැක ගැනීමය. ගිය හකුරට නා`ඩා තියෙන හකුර රැකගන්න යැයි මිතුන්මිත්තන් පැවසුවේ එබැවිනි.

රටක ඉදිරිගමන තීරණය කෙරෙන මුලිකම අවිය අධ්‍යාපනයයි. රටක් තැනෙන්නේද වැනසෙන්නේද අධ්‍යාපනයෙන් ලබන ප‍්‍රතිඑල මතය. මේස,පුටු, විශාල පංති කාමර ඇතුලූ භෞතික සම්පත් අධ්‍යාපනය නොවේ. යමෙකුට නිසිලෙස ජීවත් වන්නට ඉගැන්වෙන්නේ නම් අධ්‍යාපනය යනු එයයි. ඇතැම්විට අකුරු කිසිත් නොදන්න මිනිසුන් සතුටින් ජීවත් වනු දක්නට ලැබේ. මෙය පවතින අධ්‍යාපනයට ගැරහුමක් නොවේ. එහෙත් තවදුරටත් අ`ද,ගොලූ බිහිරන් සේ සිටිමෙන් කිසිවෙකුට පලක් නැත. සමස්ථ ජනයා ආවරණය වන පරිදි විවෘත සංවාදයක් ඇතිකළ යුතුය. රටේ බුද්ධිමතුන් යැයි පිළිගන්නා පිරිසට මෙන්ම කෙත,බත,කමත හුරු ගොවින්ටද සංවේදී ලෙස එය ඇරඹිය යුතුය. අප ලෝකයේ කුමන ක‍්‍රමයක් ගෙන මෙරට අනුගමනය කළද තවමත් ලංකාවට අනන්‍ය වු කුමක්දෝ හැඩයක්,ස්වරූපයක් ඇතිබව අමතක නොකළ යුතුය. කෙනෙකු මෙය සංස්කෘතිය යැයි වරදවා වටහාගන්නට පුලූවන. එනමුත් සංස්කෘතිය යැයි වෙන්කර හදුනාගන්නට දෙයක් රටතුළ දැනට ඉතිරිව නැත. ඇත්නම් ඒ මාධ්‍ය ඔස්සේ ප‍්‍රදර්ශනය කරනු ලබන සංස්කෘතිය පමණි. මිනිසුන් සිතන අයුරු තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය. පෙර ස`දහන් කළ හැඩය සැ`ගව ඇත්තේ මිනිස් සිතුවිලි තුළය. එය තේරුම්ගැනීමට කොළොම්තොට සිට නොහැකිය. මිනිසුන් සම`ග ගැටෙමින්,හැපෙමින් ඔවුන්ගේ සිතුවිලි හ`දුනා ගත යුතුය. රටට අවශ්‍යය තාරුණ්‍යය නිර්මාණය වන්නේ එවිටය. උ`දු වැපුරු විට උ`දු ලැබෙන්නා සේ වැපුරු තරමට අස්වනු ලැබේ. අධ්‍යාපනයද එසේමය. අද වපුරන දෙයෙහි ඵලය නුදුරු අනාගතයේ ලැබෙනු ඇත. රටක ජීවනාලිය තරුණයන් බැවින් ඔවුනගේ ගමන්ම`ග සුරක්ෂිත කිරිමෙන් රටක් ඉබේම ගොඩනැගෙනු ඇත. ජනයා සම`ගම සිට හ`දුනාගත් අධ්‍යාපන රටාවක් රටට අනන්‍ය ලෙස සැකසිම අවශ්‍යය. රටට යහපත් වෛද්‍යවරු,ගුරුවරු පමණක් නොව යහපත් ගොවින්ද වඩු මහතුන්ද ඇවැසිය. අධ්‍යාපනය සැකසිය යුත්තේ ඒ සියලූ දෙනාම උදෙසාය. මෙයට නිදසුන් සොයන්නට ලෝකයට යා යුතු නැත. ශ්‍රී ලංකාවේද අතීතයේ මැහුම් පාසල්,වඩු පාසල් තිබි ඇත. එවායින් බිහි වු නිර්මාණ කරුවන් අදද ප‍්‍රචලිතය. සමබර අධ්‍යාපන රටාවක් යනු එලෙස සැකසුණ අධ්‍යාපනයකි. මින් අදහස් කරනුයේ අක්ෂර ඥානය ලබා නොදීය යුතු බව නොවේ. ඇතැම් අවස්ථාවලදී සරසවි ඉංජීනේරු විද්‍යාර්ථියකුට වඩා හො`දින් ගණිතය හසුරුවන වඩු මහතුන් ගම්වල සිටිති. ඔවුන් එය ලැබුයේ පංති කාමරයෙන් නොව භාවිත ඥානයෙනි. එබැවින් මෙරට අධ්‍යාපන රටාවද ප‍්‍රයෝගික විය යුතුය. මතකය පිරික්සන නුතන විභාග පදනම් අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයෙන් රටට ඉතිරි වන්නේ රෝගීන් පිරිසකි. දිවා ? වෙහෙසි නිදිමරමින් විභාගය ලියන දරුවන් විභාග සමත් වුවද ඔවුන් ජීවිතයට ලැබු දෙයක් නැත. දැඩි වෙහෙස,අධික ස්ථුලතාවය,මන්ද පෝෂණය,හෘද රෝග නුතන තාරුණ්‍යය අතර පැතිර ඇත්තේ එබැවිනි. පෙරපාසල් අවදියේ සිටම ළමුන් ඔවුන්ගේ දක්ෂතා අනුව හදුනාගත් ක්ෂේත‍්‍ර ඔස්සේ ඉදිරි අධ්‍යාපනය ලබාදිය යුතුය. එය කලා,වානිජ,විද්‍යා යනාදි ලෙස පමණක් නොව ගොවි,වඩු නිර්මාණ,මෝටර් කාර්මික,පරිගණක,නව නිපැයුම් යනාදි පෘථුල ක්ෂේත‍්‍ර රැසක් ඔස්සේ පැතිර යා යුතුය.

එසේම තාරුණ්‍යය වියපත් වනතෙක් අධ්‍යාපනය ලැබිමට ඇවැසි නැත. නුතන මිනිසා බෙහෙවින් බුද්ධිමත්ය. තුරුණු බව වියැකෙන තෙක් රටට මෙන්ම නිවසට බරක් වී සිටින තරුණයන් ඉන්පසු රැකියාවල නිරත වේ. එවිට ඔවුන් අලස වී හමාරය. මෙවන් අලස පිරිසක් සම`ග රටක් දියුණුව කරා යා හැකිද? එබැවින් අවම වශයෙන් ලංකාවේ අධ්‍යාපන රටාව වයස අවුරුදු 04න් ආරම්භව වයස 16න් පමණ අවසන් විය යුතුය. ලෝක සම්මතය අනුව අවුරුදු 18න් පසු ළමයින් තරුණයන් ලෙස පිළිගැනේ. මෙරට අවුරුදු 26 පමණ වනතෙක් මහපොළ වැනි ශිෂ්‍යත්ව දෙමින් අධ්‍යාපනය ලබා දේ. සැබැවින් ම එය විහිලූවකි. වයස 18න් පසු රැකියාවක නිරත වන අතරවාරයේ උසස් අධ්‍යාපනය ලැබිමට අවස්ථාව ලබා දිය හැකි ය. වත්මන් සරසවි ශිෂ්‍යයන් හට පැමිණිම අනිවාර්යය කර ඇති බැවින් එසේ අර්ධකාලීන රැකියා  කිරිම අපහසුය. නිසි ඉදිරි දැක්මක් සහිතව ඉගෙනුම් ක‍්‍රියාවලිය හැඩගැස්සවීමෙන් රැකියා ගැටලූවක් ඇති නොවෙනු ඇත.

සියල්ල මෙලෙස සිදු වුවද ආකල්පමය වෙනසකින් තොරව කිසිදු කාර්යයකින් එලක් නැත. සියලූ වෘත්තීන් උදෙසා යම් ගරුත්වයක් ඇතිකළ යුතුය. එය එක් දිනකින් දෙකකින් නිමකිරිමට නොහැකිය. එහෙත් යම් දිනෙක මෙම ක‍්‍රියාවලිය ඇරඹුහොත් එදින සිට කාලයක් ඇවෑමෙන් නිසි ප‍්‍රතිඵල ලැබෙනු ඇත. ඇතැම්විට වසර විස්සක්,තිහක් වුවද ගතවීමට පුලූවන. එහෙත් ඉන් ඉදිරියට ලෝකය ඉදිරියේ ලංකාවට අනන්‍යතාවයක් ගොඩනැගෙනු ඇත. මිනිසුන් යම් ක‍්‍රමයකට හුරුකිරිම ඉතා අපහසුය. එහෙත් හුරු වු පසුව එය පුරුද්දක් වනු ඇත. පරිශ‍්‍රමයක් දැරිය යුත්තේ යමක් ඇරැඹිමට පමණි. එවිට තෘප්තිමත් නොවීමෙන් අරගල කරමින් වියැකෙන තාරුණ්‍යයට අරමුණක් ලැබෙනු ඇත. නිසි අරමුණක් ජීවිතයට ඇතිවිට ඔවුන් ඒ ඔස්සේ ලූහුබ`දි. එවිට නිකරුණේ ගතකරන්නට කාලයක් ඔවුනට නැත. අවසන තාරුණ්‍යය මෙන්ම රටම තෘප්තිමත් වනු ඇත.

මියුලැසියේ

හෙලා දහඩිය කදුළු වැල්

කළ ද මා ගෙත්තම්

නොවසා මොහොතකුදු නෙතුපියන්

ඇන්දේ රූ සිත්තම්

සිනාසී කදුළු කැට

කළත් මට ඔච්චම්

නවතලනු බෑ 

අකීකරු වු සිතේ රූ මායම්

දිනෙන් දින දළුලලා වැඩෙන

මේ  ස්නේහයත්  මනරම්

පැය දින මාස අවුරුදු

ගලා ගොස් රහසේ

නුඹ නොදත්තට තනිව මා හද

ආලයේ ගස වැඩි සැනෙකින්

පිපී මල්බර වේ

ඒමල් සුවඳට නුඹේ හදගැබ

සුමුදු වු සැටියේ

ඒද මතුදා මා දකින්නට

නොදනී මියුලැසියේ

රළු පපුව යට

 සිතින් සිතුවට මිනුම් ගනු බැරි 

පෙනෙන නොපෙනෙන ආදරේ

සඟවාන ඔය සිත් ගැබේ

එක්කළොත් මහා සයුර පරදන 

කදුළු පිරිලා ඇති නෙතේ

දරුණු දරදඩු රළු පපුව යට 

සිරකරන් නුඹ දරු සෙනේ  

නුඹ නොදුටු ලොව තනන්නට මට

නිදි නොදකී ඇස් හාමතේ 

හරි පුදුම සල්ලි පොදි

තිබුණාම අගේ නැති

නැති විටදී අගේ ඇති  

                                            
සියලු දන කරන් ගැති

හරි පුදුම සල්ලි පොදි

සිත්තමකි නුඹ

මහද මත රැදී 

 සිත්තමකි නුඹ

පාට තැවරූ

 නෙක වර්ණ එක්කර

ලොවම හැඩ ගැන්වූ 

පිනි බිදුවක් වග

අමතක ව පිනි බිදුවක් වග 

පුංචි මල් පෙත්තක හිද  

සිනාසුණා ඔබත් එක්ක

දිලිසි දිලිසි උජාරුවට 

ඈත එන හිරු නොදැක

පිටියට නොව හදවතට - දෙවැනි ඉනිම

ආදරය,විරහව,දුක,සතුට එකට එක්තැන් කළ අපුරු ටෙලි සිත්තමකි, දෙවැනි ඉනිම. එය සමන් එදිරිමුණියන්ගේ අතින් ලියැවී රූපයට නැගුණක්. මෙය තාක්ෂණික නිර්මාණයක් බැවින් යම් යම් අඩුපාඩු තිබෙන්නට පුළුවන්. එබැවින් මෙම සටහන දෙවැනි ඉනිමට කළ  ගුණ වරුණාවක් ලෙස වටහා නොගත යුතුයි. වඩා වැදගත් වන්නේ නිර්මාණයේ සාරය හසුකර ගැනීමයි. 

සොදුරු පාසල් වියේ, නිමක් නැති දඟකාරකම් ටෙලි නාට්‍යයේ ජිවය කිව්වොත් කිසිදු වරදක් නැහැ. ටෙලියේ ඉතිහාසය බැලුවොත් දඟකාරකමට එක්වු බොලඳ ආදර කතාවක, රිදුම් දෙන නටබුන් ඔබට හමුවනු ඇති. අතීතයත් වර්තමානයත් එක්කරන්නේ අනුහස්. කතාවේ කතා නායක ඔහුයි. රිදුමත්, සතුටක් කරගනිමින් නටබුන් මතින් ගොඩනැගෙන තරුණයෙක්.  ඔහු අතීතය, වත්මන පමණක් නොව නොවිසඳුණ අනාගතයේද ඉරණමයි. 

මිනිසුන් ජීවත්වීමට කරන්නේ අරගලයකි. ලෝකයත්, තමන්ගේ හදවත සමඟත් නිරතුරුව අරගල කෙරේ. ලොව නන් දෙසින් නැගෙන අවලාද,නින්දා,ප්‍රශංසා ඉදිරියේ  දිරියෙන් නැගිටීමට මහත් ශක්තියක් උවමනාය. ඇස් මානයේ රැදුණ ජිවන අරගලය එතරම් කරදරකාරීම නැතැයි මට හැගේ. ඒ අපේ ඇසට එකී බාධාවන් හසුවන බැවිණි. නොඑසේනම් සවනට වැටෙන බැවිණි. එහෙත් නොපෙනෙන,නොඇසෙන හදවතේ අරගලයට පිලියමක් නැත. කෑමට ආහාර ටිකක්, බීමට ජල බිඳක් නොලද විගසම කෙනෙකු මියයන්නේ නැත. එහෙත් හදවතට ආහාර නොලැබුණහොත් ජිවත් වුවද මළවුන් මෙනි. 

යමෙකු මිය යන්නේ හදවත නැවතුණවිට නොවේ. හදවතින් සිතීම නතර කළ දිනය.  දෙවැනි ඉනිම ටෙලි සිත්තමෙන් සෙමින් සෙමින් අප සිතට කාන්දු කරවන්නේ මෙකී සත්‍යය නොවේද?

නොමැරුණත් නුඹ...

විසල් වු ලෝකය තුළ

අඩක් පිරී ඇතිදු දිය 

පවසට දියබිඳක්

නොලද දින 

මියදේද නුඹ ?

ලැබූ දිය බිඳ ගෙන 

නොලැබ කුසට අහරක් 

ගෙවන දිනයක 

මියදේද නුඹ ?

නන් විසිතුරු පිරුණ ලොව 

අවැසි රිසි විසිතුරුව 

නොලැබූ සොවින් අද 

මියදේද  නුඹ ?

නොලද දින ඈ සියලු දන 

වැලපුණද හැපී හැපී තැන තැන 

තවම පණ ඇත නොමළ කඳ මත 

දිරි බලෙන් ඔද නොවැඩෙන හද 

පරවී වැටුණොත් නොමළ කඳ මත 

නොමැරුණත් නුඹ විසල් ලොව තුළ 

මැරුණ මිනිසෙකි 

ලොවට නොහැගෙන

පුදුම රහසකි නුඹ

දෙතොලගින් මුමුණන්න 

නොහැකිව සිරවුණ 

හදින් සිය දහස් වතාවක් 

මුමුණමින් ලතවන 

හරි පුදුම රහසකි නුඹ 

මායා වළල්ල

තෙරක් නොපෙනෙන
අනන්ත වු විශ්වයේ 

පුංචි කුහුබු රෑනක් 

වැන්න ඔබ අප

තැනක රොක් වී  

නොපෙනෙනා හෙට දිනක් වෙනුවෙන් 

කලබලෙන් හැම තැනම දුවනා

වැසී දෙඇස් මායා වළල්ලෙන් 

ඊයේ අද මෙන් වේද හෙටටත්  

කාලයත් දැන්  උමතුවෙන්

ආදරය මිනිසත්කමත් 

පලා ගොස් ලය මතින්

අඬන්නේ නෑ මන්

පෙර දිනක මට 

ඇසුණා  

හඬන හඬ නුඹ 

නොලැබ 

පා සලබක් 

දන්නවද නුඹ 

අඬන්නේ නෑ මන් 

ඉල්ලමින් 

පා සලබක් 

නොලැබූ නිසාවෙන් 

මෙමට 

පා යුගලක් 

දඟකාර ඇස්

මතක් කළවිට 

අමතක වුණ

අමතක කළවිට 

මතක් වෙන 

මට හොරෙන් මගේ හිත 

දුර ඈත අරන් ගිය 

සිනාසෙන ඇස් දෙකක් 

හ්ම් ... 

නෑ... 

දඟකාර ඇස් දෙකක් 

සසල දිය මැද - නොසෙලෙමින් හිඳ

මාවතක්, දිගු ගමනක් - නොපෙනේ එහි අවසනක්

සරන්නට නුබ ගැබ සිසාරා

රිසි ලෙසින්

අත්තටු තිබුණා නම්

කදිමයි නොවේද සකි 

දඟකාර හැඩකාර කටකාර

තුරුණු සිත

අයදින්නේ නිදහසයි

වගකීම් යුතුකම් 

පැටවිලා හිස මතට 

පියඹන්නේ කෙලෙසකද 

අතැර ඒ සියලු දෙය 

නවමු ආරම්භයට පෙර, පුංචි නැවතුමක්

මියැදෙන ඇය

පලා යන්නේ කොහිද

නොපෙනෙනා දුර නැවතුමක හිඳ

තවත් නැවතුමක් සොයා යන්නේද නුඹ

අලුත් ශරීර කුඩුවක නැඟ

සරසා නොයෙක් ලෙස

යනෙන මේ ගමන මඟ

හමුවේවි නුඹට

 සුළං වැහිකොඩ එමට

සත්තමයි මේ ඇත්තමයි

නොපෙනේවි මුවාවන්නට ගසක්වත්

ආ...

පලා යන්නේ කොහිද නුඹ

අලුත් kej;=u

ඇති නේද?

මඟ බලාගෙන